حضرت شیخ در ۱۰ خرداد سال ۱۳۰۳ شمسی مطابق با شوال سال ۱۳۴۳ هجری قمری در روستای خلان از توابع بخش حاج عمران کردستان عراق چشم به جهان گشودند.
ایشان نخستین فرزند ذکور حضرت شیخ علاءالدین حسینی ، مرشد جوان خاندان حضرت شیخ کمال بودند ؛ خاندانی که علاوه بر اینکه مسئولیت ارشاد دینی جامعه را بر عهده داشته اند ، همیشه پناه وآستان امید مستمندان و ستمدیدگان بوده اند.
پیشتر حضرت شیخ حسام الدین نقشبندی با فراست و اشارت ، مژده و بشارت ولادت حضرت سید طه را به شیخ ملا حسن دارالسلامی ، جد مادری حضرت شیخ ، داده بودند.
مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید
که ز انفاس خوشش بوی کسی می آید
به هنگام این ولادت فرخنده حضرت شیخ علاءالدین ، در بارگاه حضرت شیخ عبدالقادر گیلانی در بغداد معتکف بودند که پس از مراجعت از این مسافرت بنا به بشارت مذکور نام این مولود مسعود را ، سید طه ، می نهند.
دوران طفولیت و آغاز تحصیل حضرت سید طه
زادگاه ایشان خلان ، ملجاء و مأوای صوفیان صفا پیشه ای بود که برای چشیدن جام ایمان ومحبت از دست ساقی حق و معرفت بدان آستان رو می آوردند و به تحصیل کمالات می کوشیدند.
از آستان پیر مغان سر چرا کشم ؟
دولت در این سرا و گشایش درین است.
بنابراین ایشان تحت نظر والد ماجدشان درفضایی آکنده از ایمان و معرفت پرورش یافتند . مضاف بر آن ، آب و هوای مطبوع و مناظر زیبا و سر سبز آن اقلیم نیز بیشتر بر لطافت طبع ایشان افزود ، چرا که باغ های خلان که با سلیقه حضرت شیخ علاءالدین آرایش شده بود میان مردم شهره بود.
ایشان از هفت سالگی پا به مکتب گذاشتند به همین منظور روزانه پیاده به مدرسه ای در روستای رایات ، در چند کیلومتری خلان ، می رفتند و در ضمن دروس جدید ، دروس سنتی را هم با اشتیاق می خواندند.
در سیزده سالگی برای ادامه تحصیل به شهر اربیل رفته و در خانقاه خالدیه مقیم شدند . صبح ها به مدرسه ” اربیل الاولی ” می رفتند و عصرها در محضر عالمان دینی از جمله شیخ مظهر افندی ، علوم شرعی را فرا می گرفتند .
پس از وقوع جنگ جهانی دوم در حالی که بیش از سه سال از اقامتشان در اربیل نمی گذشت ، با توجه به اوضاع نا به سامان منطقه به خلان بازگشتند.
ایشان در ضمن خدمت و انجام وظایف محول شده از جانب پدرشان ، در نزد شیخ محمدانور وانی (از دوستان بدیع الزمان نورسی) و دیگران ، دروس سنتی و ادبی را از سر گرفتند.
اخذ طریقت و مهاجرت به ایران
ایشان در همان اوان جوانی در محضر والد معظم شان آداب و دستورات طریقه مبارکه نقشبندیه را اخذ کرده و مشرف به تمسک شدند.
تو برو در سایهٔ عاقل گریز
تا رهی زان دشمن پنهان ستیز
از همه طاعات اینت بهترست
سبق یابی بر هر آن سابق که هست
چون گرفتت پیر هین تسلیم شو
همچو موسی زیر حکم خضر رو
ایشان در سال ۱۳۲۴شمسی به ایران نقل مکان کردند و در روستای گزگسک از توابع شهرستان پیرانشهر اقامت گزیدند. پس از مدتی در آنجا به احداث مسجد و مرمت خانقاه همت گماشتند و علاوه بر زراعت نخستین باغ سیب را در منطقه احداث کردند . همچنین مجالس ذکر و حلقات ختم نقشبندی را برپا کردند و برادرانی که نمی توانستند برای زیارت حضرت شیخ علاءالدین به خلان بروند ، از محضر ایشان مستفید می شدند .
مهاجرت حضرت شیخ علاءالدین به ایران
در سال ١٣٤٠ در پی انقلاب و آغاز ناآرامی ها در عراق ، حضرت شیخ علاءالدین به اتفاق بیش از دویست خانوار از همراهانشان به ایران هجرت کردند و در گزگسک اقامت گزیدند. هجرت ایشان با استقبال پر شور مریدان و مشتاقان به خصوص فرزند رشیدشان ، حضرت سید طه ، همراه شد.
ایشان خدمت به والد ماجد و مرشد راشدشان را بر هر کاری مقدم ساختند و روزانه از صدها مهمانی که برای زیارت به گزگسک می آمدند ، پذیرایی می کردند.
رضای دوست به دست آر و دیگران بگذار
ایشان پیوسته ملازم و همراه حضرت شیخ بودند حتی در دیدار خصوصی حضرت شیخ علاءالدین با شاه پهلوی که بر خلاف آداب دربار از بوسیدن دست شاه امتناع کردند ، تنها همراه ایشان بودند.
بازگشت حضرت شیخ علاءالدین به عراق
محبوبیت حضرت شیخ علاءالدین و عدم اعتناء ایشان به امور سیاسی ، موجب برانگیخته شدن حسادت ها شد که در پی آن در شهریور سال ١٣٤٣ ساواک حکمی صادر کرد که بر مبنای آن ایشان در ظرف ٤٨ ساعت باید خاک ایران را ترک می کردند.
با انتشار این خبر هزاران تن از برادران و ارادتمندان برای بدرقه و خداحافطی خود را به مرز عراق رساندند . ایشان در این اجتماع مشحون از شور و حسرت ، حاضران را به تبعیت از سنت حضرت رسول اکرم (ص) وصیت کردند وسپس فرزند دلبندشان حضرت سید طه را به عنوان جانشین خود معین و برادران را از مسافرت به عراق به قصد زیارتشان منع کردند و در انتها دست به سوی آسمان بلند کرده و فرمودند :
بار الها همان گونه که من از سید طه راضی ام تو نیز از او راضی باش .
رحلت حضرت شیخ علاءالدین
حضرت شیخ علاءالدین در هفدهم شهریور ۱۳۴۴ در بغداد به لقاء محبوب شتافتند . ایشان پیش از رحلت تاکید کرده بودند که : بعد از من کسی جز (حضرت) سید طه اجازه ارشاد ندارد.
بنابراین پس از مراسم تعزیه ، علامه قاضی محمد خضری ، بنا به امر ایشان ، خرقه شیخ مرحوم را بر دوش حضرت شیخ سید طه انداختند.
چون که گل رفت وگلشن شد خراب
بوی گل را از که جوییم از گلاب
حضرت شیخ یکسال بعد ، توفیق یافتند برای نخستین بار فریضه حج را بجا بیاورند .
حضرت شیخ پس از انقلاب ، بسیار برای اصلاح امور و رفع منازعات تلاش کردند اما با ایجاد اختلافات جناحی و دور شدن از مصالح عمومی ، با عزم زیارت روضه شریف نبوی از کشور خارج شدند. ایشان پس از زیارت مزار جمعی از انبیا و اولیا در ترکیه و شام وارد سرزمین حجاز شدند. ایشان شش روز در مجاورت جد امجدشان در مدینه منوره به سر بردند و سپس مجددا به ترکیه بازگشتند و پس از شش ماه اقامت در استانبول به ایران مراجعت کردند.
با تشدید فشارها و حصر پنجاه روزه در پیرانشهر ، در تیر ماه ۱۳۶۱ مصادف با ماه مبارک رمضان ، عزم به هجرت گرفتند و به طرز معجزه آسایی توانستند از حصر خارج شوند.
ایشان چند ماه را با توکل به خدا و به همراه قریب به یکصد تن از برادران درون خیمه ها در کوه ها و جنگل های مرزی سپری کردند در حالی که در چنین امتحان دشواری در مقام رضا این ورد را بر زبان داشتند ” الهی انت ربی انت حسبی انت لی نعم الوکیل ” و اوقات را چون همیشه به رعایت آداب و سنن نبوی مزین وإحیاء کرده بودند.
دو سال اقامت در اربیل
پس از پنج ماه تحمل مشکلات و سختی های طاقت فرسا ، به رغم مخالفت های حکومت وقت عراق با ورود ایشان به عراق ، با وساطت بزرگان و رجال دینی و قومی وارد عراق شده و در اربیل مستقر شدند. ایشان دو سال و دو ماه در اربیل اقامت داشتند اما با زمزمه های تبعید ایشان از سوی حزب بعث ، در پی عدم مداخله در امور سیاسی ، به منظور ترک عراق اقدام به تقاضای پناهندگی از چند کشور مختلف کردند.
مردم و دولت آلمان میزبانی شایسته ای از حضرت شیخ به عمل آوردند و ایشان توانستند با خاطری آسوده فعالیت های اسلامی و انسانی خود را از سر بگیرند.
ایشان به شهرها و کشورهای مختلف اروپایی مسافرت کرده و در دیدار با اندیشمندان وجه راستین اسلام را تبیین کرده و با تند روی ها مقابله می کردند. همچنین با مسافرت به حجاز مناسک حج را برای دومین بار انجام دادند .
اخلاق و منش زیبای ایشان ، بسیاری از غیر مسلمانان را هم مسحور و شیفته خود ساخته بود به همین دلیل کتاب اسلام برای سعادت بشر را تألیف کردند تا موجب آشنایی آن ها با معارف اسلامی شوند.
مهاجران مسلمان نیز از اقوام مختلف از وجود ایشان بهره و استفاده می بردند حتی به درخواست برادران افغان نماز جمعه و عیدین را در یکی از مسجد های شهر بن امامت می کردند.
مراجعت به ایران
ایشان در آذر ماه ۱۳۷۰ پس از ده سال دوری از وطن به ایران بازگشتند. ایشان شهر ارومیه را برای اقامت برگزیدند و پس از مدتی با وجود موانع بسیار ، مسجد وخانقاه کمالات را برای خدمت به خالق و مخلوق تأسیس کردند و علاوه بر آن در طول چند سال مسجد و خانقاه های دیگری نیز تحت نظر ایشان در شهرها و روستاهای دیگر احداث شد و هزاران تن تحت تأثیر اخلاق و ارشادات ایشان طریق هدایت را در پیش گرفتند.
ایشان اخلاق حسنه نبوی را إحیاء کرده و شمع دل عاشقان را به نور ایمان و محبت شعله ور ساختند .
ایشان خود نمازها را امامت و خطبه های نماز جمعه را ایراد می کردند وکتاب ” جوامع الخطب ” یادگاری از خطبه های گرد آوری شده ایشان است .
ایشان پس از عمری مجاهدت در راه اعتلاء ایمان و اخلاق و خدمت به خالق و مخلوق در تاریخ ۱۸ مهر ماه ۱۳۹۵ برابر با ۷ محرم ۱۴۳۸ به لقاء الله شتافتند و پیکر مطهر ایشان با حضور ده ها هزار تن از عاشقان و شیفتگان ایشان تشییع شد .
و در سومین روز از مراسم ختم ایشان برابر با روز عاشورا ، بنا بر وصيت ايشان جناب شيخ سيد يحيى کمالی زاده نقشبندی به عنوان خلیفه مطلق و جانشین ایشان خرقه ارشاد به تن کرده تا ادامه دهنده خدمت خالصانه به خالق و مخلوق باشند.
اللهم ارفع درجة حضرة شیخنا فی المهدیین وشفعه فینا یارب العالمین اللهم احشرنا معه تحت لواء سيد المرسلين
وصلی الله علی سیدنا محمد و علی آله وصحبه الطاهرين والحمد لله رب العالمين
